US Indymedia Global Indymedia Publish About us
Printed from Boston IMC :
IVAW Winter Soldier

Winter Soldier
Brad Presente

Other Local News

Spare Change News
Open Media Boston
Somerville Voices
Cradle of Liberty
The Sword and Shield

Local Radio Shows

WMBR 88.1 FM
What's Left
WEDS at 8:00 pm
Local Edition
FRI (alt) at 5:30 pm

WMFO 91.5 FM
Socialist Alternative
SUN 11:00 am

WZBC 90.3 FM
Sounds of Dissent
SAT at 11:00 am
Truth and Justice Radio
SUN at 6:00 am

Create account Log in
Comment on this article | View comments | Email this article | Printer-friendly version
News :: Human Rights : International : Labor : Organizing : Social Welfare
Philippine agrarian reform: Powerful law, ineffectual bureaucracy
15 Jun 2014
When the original CARP program that was passed under President Corazon Aquino was in danger of unraveling, the peasant movement came together and pushed the Comprehensive Agrarian Reform Program Extension with Reforms, or CARPER, through Congress in 2009.
That historic effort was recalled by the over 900 participants at the Agrarian Reform Congress held at the University of the Philippines last Friday, June 6. Among the high points remembered were the 1,700-kilometer march for agrarian justice by 55 farmers from Sumilao, Bukidnon, to Malacañang, a now legendary feat that took place over two months in 2007. Also remembered were key figures in the fight for CARPER who have passed away, like Congressman Oscar Francisco, agrarian reform advocate Steve Quiambao, and the Sumilao peasant leader Rene Penas, who was felled by an assassin’s bullet a few weeks after the passage of CARPER.

The victory of CARPER was remarkable given the fact that it took place during a distinctly non-revolutionary period, when the reigning intellectual and political climate had become less sympathetic to social justice concerns and more biased toward so-called market approaches to agrarian problems.

Powerful law…

CARPER was not a perfect agrarian reform law if what is meant by perfect is a law that would redistribute land with no or little compensation to landlords. Yet it was a powerful law that even some left-wing skeptics acknowledged as having tough provisions. To cite just a few:

CARPER outlawed the “voluntary land transfer” scheme, which had been used by landlords to retain control of land via the “Stock Distribution Option,” as a method of land redistribution; created a P150 billion budget for land acquisition and for support services over five years; established the indefeasibility or non-revocation of Certificates of Land Ownership Awards (CLOAs) and Emancipation Patents (EPs); provided for the immunity of the Department of Agrarian Reform (DAR) from temporary restraining orders or injunctions in the implementation of the agrarian reform program; and made irrigated and irrigable lands non-negotiable for any land conversion.

CARPER also institutionalized a land acquisition and distribution schedule that put the priority on distributing bigger landholdings; enshrined the right of rural women to own and control land, invoking the substantive equality between men and women as qualified beneficiaries; provided for access to socialized credit for all agrarian reform beneficiaries; and specified penal provisions, including the filing of criminal cases against landowners for delaying agrarian reform implementation, against DAR for delay in land acquisition and distribution, and against landlords for undue delay in attesting to the qualification of tenants and regular farm workers as beneficiaries.

Ineffectual bureaucracy

The tragedy of CARPER was that it was a powerful mechanism in the hands of an ineffectual bureaucracy led by an irresolute and timid agency head. The measure of DAR’s failure is that, as admitted by Secretary of Agrarian Reform Virgilio de los Reyes, by the time of the CARPER-mandated deadline for land acquisition and distribution of June 30, 2014, over 550,000 hectares of “carpable” land—mainly private land–will remain undistributed.

De los Reyes has claimed that the failure to meet the deadline stems from “technical problems,” like the “lack of a central date base,” inaccurate land surveys, or unclear land titles. The reality is that the problem is landlord resistance and the DAR’s lack of political will or courage to face it down. The DAR’s failure becomes even more stark when compared to the land reforms in South Korea, Taiwan, and Japan, which were completed with legal instruments that were, on paper, less powerful than CARPER but were carried out by motivated, resolute agencies.

CARPER’s implementation could undoubtedly have benefited from a stronger push by the president, and many have faulted the chief executive in this regard. But even if one were to grant this, we also know that the president’s style is decentralized, that is, to give maximum leeway to his agency heads to execute their legal mandates. Given a powerful law like CARPER, a bolder and more innovative agency head could have made a difference—a big difference.

Precarious period ahead

The land reform struggle is now entering a very precarious period, and circumstances demand a determined, resolute, and courageous secretary of agrarian reform, one who is not a technocrat but a political leader who will not be afraid to do battle with the landlords.

What are these circumstances?

First of all, as de los Reyes admitted during the budget hearings last year, the bulk of the undistributed land—some 450,000—is private land, in fact, the best lands in the country. These lands are in the heart of landlord country, in the Western Visayas and Mindanao, and the ability of the DAR to distribute them, as de los Reyes admitted, will be the acid test of agrarian reform.

Second, landlords have mounted a judicial counteroffensive to delay the land distribution process. In many parts of the country, more and more cases of revocation of Certificates of Land Transfer (CLOAs) are occurring, the most publicized of which are in Quezon. Indeed, there was a 4.6% increase in the number of cases filed at the Agrarian Reform Adjudication Board between 2012 and 2013. This legal counterattack is likely to intensify as land reform finally focuses on the most productive private lands throughout the country. As I noted in a previous column on agrarian reform, “the struggle over Hacienda Luisita case is not the climax of agrarian reform. The tenacity with which the Cojuangcos held on to the plantation might simply presage the intensity of the coming battle in the Visayas and Mindanao, where big landed families will use every legal loophole to retain effective control of their lands.”

Third, while they will exploit every legal loophole, many recalcitrant landlords will, as a last resort, have recourse to violence. The recent assassinations of peasant leaders Melon Barciao in Porac, Pampanga, and Elisa Tulid in the Bondoc Peninsula serve as a jarring reminder of this reality of the class struggle in the countryside.

Whatever strategy the agrarian reform movement adopts to complete the agrarian reform process, it will be important to have a skilled, determined, and courageous champion of agrarian reform, not a timid bureaucrat, at the helm of DAR. Here, President Aquino must be reminded that his agrarian legacy is, to a great extent, in the hands of his land reform lieutenant. Will that legacy be a rural Philippines on the way to prosperity and greater equity, or will it be a countryside marked by even greater poverty and injustice? With just two years to go before the end of his term, President Aquino holds the answer in his own hands.

2 clashing visions of the agrarian future

Yet having an effective agency head is only part of the solution. A strong peasant movement, such as the one that pushed CARPER through is the other part. For the nation is at a conjuncture today where the opponents of land reform are not only mounting legal and physical resistance. They are also now promoting ideological resistance, the most notorious example of which is the so-called “Fabella paper,” authored by former dean of the University of the Philippines School of Economics Raul Fabella, which distorted empirical data and utilized narrow theoretical assumptions to try to make a case that land reform is useless in terms of lifting farmers from poverty. Fabella’s lecture tour, along with a handsome honorarium, is being financed by the Ayalas.

The reason for the ideological offensive against land reform is not hard to discern. Big business groups like the Ayalas are moving into the countryside, buying up traditional landlords or making common cause with them to transform the countryside into a domain of large-scale industrial agriculture and real estate development, where small farmers have been marginalized and converted into a surplus population that is maintained to keep the wages of rural workers low.

This is the future that corporate capital holds for farmers and peasants. The only way that this dystopia can be avoided is bringing to a swift conclusion the process of agrarian reform, which will serve as the foundation of a countryside cultivated largely by prosperous small farmers that serve as base to sustained economic growth and poverty reduction, as they did in Korea, Taiwan, China, and Japan. And the key to this process is a strong, unified peasant movement. Resurrecting that movement not only to deepen the process of agrarian reform but to create as well the agricultural breadbasket for a prosperous Philippines is the strategic challenge before us.

*Representative of Akbayan (Citizens’ Action Party) in the Philippine House of Representatives.


Biggest Landless Farmers’ Caucus Calls for Completion of Agrarian Reform in Philippines

Quezon City, Philippines, 11 June 2014 -- Fresh from renewing their unities and collectively expressing dismay at the government’s inability to seriously implement and complete agrarian reform, 200 farmers and allied organizations under the People’s Agrarian Reform Congress (PARC) once gain made a show of force at the Department of Agrarian Reform on the occasion of the 26th anniversary of the Comprehensive Agrarian Reform Program (CARP) and on the eve of the country’s independence day.

The group gathered at DAR to protest not to celebrate the occasion, and to urge President Benigno Aquino III to act decisively for the continuation and completion of the nationwide land reform effort.

What was just an event last June 6, which gathered 900 participants from both rural and urban areas, the PARC is now developing into the biggest and broadest coalition of advocates of agrarian reform aiming to manifest to the Aquino administration that agrarian reform is a key item in the national development and social reform agenda and an area of governance that merits his direct intervention and leadership.

The groups stressed that President Aquino cannot afford to stand on the sidelines on this issue. “His social contract with the Filipino people calls on him to wield much political and economic will needed to see the program through”, said the groups.

“We have walked from our farms in Bondoc Peninsula, Quezon not only to expose the slow-paced implementation of the program but also demand the stopping of attacks on peasants through various forms of harassments and violence perpetrated by former landlords,” said Jansept Geronimo of Kilusan para sa Tunay na Repormang Agraryo and Katarungang Panlipunan (KATARUNGAN) and co-convenor of the Save Agrarian Reform Alliance.

“We call on President Aquino to ensure the passage of the House Bill 4592 and Senate Bill 1288 that aim to guarantee the completion of land distribution and coverage beyond June 30, 2014.”, said Rene Cerilla of the Pambansang Kilusan ng mga Samahang Magsasaka (PAKISAMA).

“Land distribution under the Aquino administration has been executed at a snail’s pace, and marked by a consistent failure to meet annual distribution targets, chronic underperformance and lack of political commitment manifested by the present Department of Agrarian Reform (DAR) under Sec. Virgilio delos Reyes. According to DAR’s own figures, of the total 710,000 hectares of lands originally targeted for distribution between July 2010 and June 2013, only 360,464 hectares or 51 percent of the annual targets have been distributed to agrarian reform beneficiaries,” stressed the groups present at the June 6 event.

“We note, however, that this official figure is an understatement, given that numerous areas have been arbitrarily removed from DAR’s targets, exempted from redistribution, or left out from the CARP balance altogether. There is, furthermore, no way to validate DAR’s official data, given that the agency has consistently failed to provide the details behind its aggregated figures for the open assessment of the public,” the groups said of the DAR’s dismal performance.

Among the various demands voiced by the farmers’ groups were:

Extend the land distribution component of CARP beyond June 30, 2014, either through legislation or the release of an executive directive by President Aquino.
DAR should should publicly disclose the true, complete, and detailed status of the implementation of CARP, including all stages of the land transfer component, the provision of support services, and financial transactions.
Provide extensive and accelerated support services, undertake capacity building, localized extension, etc., to farmer-beneficiaries.
Constitute a high level independent commission with legal powers to evaluate and audit the performance of CARP, investigate all circumventions of coverage, and human rights violations

Similarly, the groups emphasized that despite the flawed implementation of R.A. 9700 (the CARP Extension with Reforms/CARPER Act) under the present administration, the passage of the law in 2009 represented a significant victory of the peasant movement against the landed elite.

The farmers' groups and agrarian reform advocates at the Congress also underscored the importance of a stronger unity among groups across the nation for rural development.

“Now more than ever, we must come together and find inspiration from our previous victories,” the broad peasant movement said.

“We must transform our collective rage over the weakness of administrations past and present into a strong unified force,” the groups said.

The Peoples’ Agrarian Reform Congress was organized by twenty-eight organizations, representing farmers, labor, women, youth, academe, business, civil society organizations, the Catholic church, human rights and social justice advocates.#

The peasant federations invited to the People's Agrarian Reform Congress include:

Aniban ng mga Manggawa sa Agrikultura
Federation of Free Farmers
Nagkakaisang Magsasaka sa Gitnang Luzon
NAPC Farmers, Landless, and Rural Workers Council
Samahang 53 Ektarya ng Macabud, Rizal
Task Force Mapalad

This work is in the public domain
Add a quick comment
Your name Your email


Text Format
Anti-spam Enter the following number into the box:
To add more detailed comments, or to upload files, see the full comment form.


Re: Philippine agrarian reform: Powerful law, ineffectual bureaucracy
15 Jun 2014
1. Pandaigdigang Sosyalistang Rebolusyon at ang International Communist League (Fourth Internationalist)

Ang International Communist League (Fourth Internationalist) ay isang proletaryo, rebolusyonaryo at internasyonalistang tendensi na nagtataguyod sa tungkulin ng pagtatag ng mga Leninistang partido bilang mga pambansang seksyon ng isang demokratiko-sentralistang internasyonal na layunin ay pamunuan ang uring manggagawa sa tagumpay sa pamamagitan ng mga sosyalistang rebolusyon sa buong daigdig.

Tanging ang proletaryado lamang, sa pag-agaw ng kapangyarihang pulitikal at sa pagwasak sa kapitalismo bilang sistemang pandaigdig, ang makapaglalatag ng basehan para sa eliminasyon ng pagsasamantala at resolusyon ng kontradiksyon sa pagitan ng paglago ng produktibong pwersa ng ekonomiya sa daigdig at mga balakid ng mga pambansang-estado. Matagal nang nalipasan ng kapitalismo ang progresibo-istorikal na papel nito sa pagbuo ng modernong ekonomiyang industriyal. Para mapanatili ang kanilang paghahari, kinakailangan gawin ng mga pambansa kapitalistang uri ang samantalahin ang nasyonal, etniko at makalahing hatian, na lalong pinatindi mula noong pagwasak ng Unyong Soviet. Ang lalong magkakabangayang imperyalistang kapangyarihan at mga magkaribal na bloke ay higit na nangangailangang apihin ang mga mamamayan ng dating kolonyal na bahagi ng daigidig at ang mga nasa ilalim pa ng pamatok ng kolonyal na pagka-alipin, paghirapin ang masa ng daigdig, masangkot sa walang tigil na digmaan para sa pananatili at sa redibisyon ng mga pandaigdigang pamilihan sa layuning tukuran ang bumabagsak na tantos ng ganansya, at magtangkang durugin ang rebolusyonaryong pakikibaka ng mga manggagawa saan man ito pumutok. Sa huling nagdedeliryong pagsisikap nitong mapanatili ang makauring paghahari, ang burgesya ay hindi mag-aatubiling ilugmok ang sangkatauhan sa isang nukleyar na pagkapugnaw o sa diktatoryal na opresyon na di pa napaparisan ang pagkabangis.

Sa kabilang banda, ang tagumpay ng proletaryado sa pandaigdigang antas ay maglalagay ng di pa nasisilayang materyal na kasaganaan sa pagsilbi ng mga pangangailangan ng sangkatauhan, ilatag ang basehan ng pagpawi ng mga uri at ang eradikasyon ng panlipunang di pagkakapantay-pantay na nakabatay sa kasarian at ang ultimong abolisyon ng panlipunang pagkasignipikante ng lahi, bansa at etnisidad. Sa unang pagkakataon, hahawakan ng sangkatauhan ang renda ng kasaysayan at kukontrolin ang sariling likha, ang lipunan, at magbubunga sa di pa naaatim na emansipasyon ng potensyal na pantao, at isang monumental na lunsad pasulong ng sibilisasyon. Sa pagkakataong ito lamang magiging posible na makamtan ang malayang pag-unlad ng bawat indibidwal bilang kundisyon ng malayang pag-unlad ng lahat. Sinabi Isaac Deutscher sa kanyang talumpati, “On Socialist Man” (1966) [Hinggil sa Sosyalistang Tao]:

“Hindi natin sinasabi na ang sosyalismo ay makakalutas sa lahat ng suliranin ng sangkatauhan. Tayong lahat sa unang banda ay nakikihamok sa mga suliranin na gawa ng tao at maaaring malutas ng tao. Nais ko lang ipaalala sa inyo na bilang halimbawa isinaad ni Trotsky, sa isang banda, na may tatlong batayang trahedya—gutom, sex at kamatayan—na kinakaharap ng tao. Ang kagutuman ay ang kaaway na hinamon ng Marxismo at ng modernong kilusang paggawa.... Oo, tutugisin pa rin ng sex at kamatayan ang sosyalistang tao; subalit kami ay kumbinsido na siya [ang sosyalistang tao] ay magkakaroon ng nakahihigit na kakayahan kaysa sa atin para harapin kahit ang mga ito.”

2. Ang Krisis ng Proletaryong Liderato

Ang pananaig o pagkabigo ng uring manggagawa na makamit ang tagumpay ay nakadepende sa organisasyon at kamalayan ng masang nakikibaka, ibig sabihin, nasa rebolusyonaryong liderato. Ang rebolusyonaryong partido ang indispensableng sandata ng masang manggagawa para sa kanilang tagumpay.

Pinanghahawakan ng naghaharing uri ang monopolyo sa instrumento ng karahasan, ang dominanteng aparatong pulitikal at burukratiko, ang dambuhala nitong kayamanan at koneksyon, at ang kontrol nito sa edukasyon, mass media at iba pang institusyon sa kapitalistang lipunan. Laban sa ganitong kapangyarihan ang isang estado ng mga manggagawa ay mailuluwal lamang ng proletaryado na mulat sa sariling tungkulin, organisado para isakatuparan ang mga ito, at determinadong ipagtanggol ang mga nasakop nitong tagumpay laban sa kontrarebolusyonaryong dahas ng naghaharing uri.

Sa pagkamit ng uring manggagawa ng kamalayang pulitikal nagtatapos ang kalagayan nito bilang simpleng uri [class in itself] at nagiging uri na para sa sarili [class for itself], gising sa makasaysayang tungkulin nitong agawin ang kapangyarihang pang-estado at reorganisahin ang lipunan. Ang kamalayang ito ay hindi ispontanyong inaanak sa landas ng mga pang-araw-araw na maka-uring pakikibaka ng manggagawa; kailangan ito’y dalhin sa mga manggagawa ng rebolusyonaryong partido. Kung kayat tungkulin ng rebolusyonaryong partido ang pandayin ang proletaryado sa pagiging isang sapat na pwersang pampulitika sa paraan ng pagkintal ng kamalayan ng tunay na kalagayan nito, pagsasanay sa mga aral ng kasaysayan ng maka-uring pakikibaka, pagpapatatag nito sa mas pinalalim na pakikipaglaban, pagwasak sa mga ilusyon nito, pagpapatibay ng rebolusyonaryong loob at tiwala-sa-sarili, at sa pag-organisa ng pagbagsak ng lahat ng pwersa na tumatayong hadlang sa pagsakop ng kapangyarihan. Ang mulat na uring manggagawa ang mapagpasyang lakas sa kasaysayan.

Ang indispensableng kalikasan ng tungkulin ng pagpanday ng talibang partido at ang pagpapatalas ng rebolusyonaryong talim nito bilang paghahanda sa di-maiiwasang rebolusyonaryong krisis ay idinidiin ng imperyalistang epoka. Tulad ng itinuro ni Trotsky sa The Third International After Lenin (1928) [Ang Ikatlong Internasyonal Pagkalipas ni Lenin]:

“Ang rebolusyonaryong karakter ng epoka ay hindi nakasalalay sa pagpapahintulot ng pagpapatupad ng rebolusyon, ibig sabihin ang pag-aagaw ng kapangyarihan sa bawat pagkakataon. Ang rebolusyonaryong karakter nito ay binubuo ng malalim at matalas na pagbabago at biglaa’t madalas na mga transisyon mula sa kagyat na rebolusyonaryong sitwasyon.... Ito ang natatanging balon kung saan dumadaloy ang buong kahalagahan ng rebolusyonaryong istratehiya kumpara sa taktika. Dito rin nagmumula ang bagong kahalagahan ng partido at ng lideratong pampartido.... [Ngayon] ang bawat bago’t matinding bwelta sa pampulitikang sitwasyon tungo sa Kaliwa ay naglalagay ng desisyon sa kamay ng rebolusyonaryong partido. Kung mamintis nito ang isang sitwasyong kritikal, ang huli ay matatransporma sa kabaligtaran nito. Sa ganitong kalagayan ang papel ng liderato ng partido ay nagkakaroon ng bukod-tanging halaga. Ang wika ni Lenin na ang epekto ng dalawa o tatlong araw ay maaaring magpasya sa kapalaran ng pandaigdigang rebolusyon ay halos di-maunawaan noong epoka ng Ikalawang Internasyonal. Sa ating epoka, sa kontraryo, ang mga salitang ito ay mas sa kadalasan nakumpirma at maliban sa halimbawa ng Oktubre, parati sa negatibo.”

3. Kami ang Partido ng Rebolusyong Ruso

Ang Rebolusyong Ruso ng Oktubre 1917 ang nag-angat ng Marxistang doktrina ng proletaryong rebolusyon mula sa larangan ng teorya at binigyan ito ng katotohanan, naglikha ng lipunan kung saan ang naghahari ang manggagawa sa pamamagitan ng diktadura ng proletaryado. Ang proletaryong rebolusyong ito na pinamunuan ng Bolshevik Party sa Rusya ay isinakatuparan hindi lamang para sa Rusya. Para sa mga Marxistang rebolusyonaryo, ang Rebolusyong Ruso ay tiningala bilang unang putok sa kinakailangang internasyonal na pakikibaka ng paggawa laban sa pandaigdigang paghahari ng kapital. Nilagot ng mga Bolshevik ni Lenin ang kapitalistang tanikala sa pinakamahinang bahagi nito, na may pag-unawa na hanggat ang proletaryong rebolusyon ay hindi sumaklaw sa pangunahing kapitalistang kapangyarihan, pangunahin sa Alemanya, ang nag-iisa na diktadura ng proletaryado sa Rusya ay hindi magtatagal.

Ang mga oportunidad ay marami, ngunit ang mga bagong rebolusyonaryong partido sa labas ng Rusya ay bagung-bago, ibig sabihin ay, walang sapat na lakas at pampulitikang maturidad, para samantalahin ang mga ito. Sa Europa, lalung-lalo na sa Alemanya, pinaglingkuran ng Sosyal Demokrasya ang mga among burges, tumulong sa muling pagpapatatag ng kanilang kaayusan at nakiisa sa kanilang antagonismo sa Rebolusyong Oktubre. Sa ibang bahagi, sa mga bansa at rehiyon na di gaanong maunlad, ang naging pangunahing ideolohikal na balakid at pwersa laban sa Bolshevismo ay nasyonalismo.

Ang presyur ng pamamalibot ng mga imperyalista, ang pananalanta sa uring manggagawang Ruso sa panahon ng Digmaang Sibil at ang matagal na isolasyon ng Rebolusyong Ruso ay nagbigay daan sa isang burukratikong saray sa pamumuno ni Stalin na agawin ang pampulitikang kapangyarihan sa isang kontrarebolusyong pampulitika noong 1923-24, na tinagurian ni Trotsky bilang “Soviet Thermidor.” Habang nakatuntong at humahango ng mga pribilehiyo mula sa proletaryong anyo ng ari-arian ng deheneradong estado ng mga manggagawang Soviet, ang Stalinistang burukrasya ay hindi naging tunay sa kanilang komitment sa pagdepensa ng ganitong anyo ng ari-arian. Ang “teorya” ni Stalin ng “sosyalismo sa iisang bansa” [socialism in one country], bilang ekspresyon ng pambansang limitadong interes ng burukrasya sa Kremlin, ang nag-transporma sa Communist International mula sa pagiging instrumento ng pandaigdigang rebolusyon tungo sa pagiging isang bagong balakid.

Ang “sosyalismo sa iisang bansa” ni Stalin ay pagtanggi sa mga pundamental na prinsipyo ng Marxismo. Tinapos ang The Communist Manifesto (1848) [Ang Manipestong Komunista] sa, “Manggagawa ng lahat ng bansa, magkaisa!” Ang mga Rebolusyon ng 1848 ang naging senyal ng pagbukas ng modernong era—nakipagkaisa ang burgesya sa reaksyon laban sa proletaryado na noon din ay kinilala bilang banta sa kapitalistang paghahari. Isinulat ni Engels sa kanyang “Principles of Communism” (1847) [Mga Prinsipyo ng Komunismo].

“Katanungan 19: Magiging posible ba para sa rebolusyong ito na maganap sa iisang bansa lamang?

“Sagot: Hindi. Ang pang-malakihang industriya, sa paglikha ng pandaigdigang pamilihan, ay nag-ugnay na sa lahat ng mga sambayanan ng daigdig, at lalu na ang mga sibilisadong sambayanan, na ang bawat sambayanan ay naka-asa sa mangyayari sa iba. Dagdag pa, sa lahat ng sibilisadong bansa ang malawakang industriya ay nagpantay na sa antas ng panlipunang pag-unlad na sa mga bansang ito ang burgesya at ang proletaryado ay naging dalawang mapagpasyang uri sa lipunan at ang labanan sa pagitan ng dalawa ang pangunahing laban ng panahon. Sa gayon ang komunistang rebolusyon ay hindi pambansa lamang.... Ito ay rebolusyong pandaigdigan at gayo’y magiging pandaigdigan ng saklaw.”

Bilang oposisyon sa nasyonalistang oportunismo ni Stalin, ang Kaliwang Oposisyon [Left Opposition] ni Trotsky ay itinatag sa programa ng tunay na Marxismo na nagbigay-buhay sa Rebolusyong Bolshevik. Ang Kaliwang Oposisyon ay lumaban para ipreserba at palawakin ang mga nakamit ng Rebolusyong Ruso na pinagtaksilan ngunit di pa napapabagsak. Sa kanyang matinding analisis ng dehenerasyon ng Rebolusyong Ruso, ng dobleng kalikasan ng Stalinistang burukrasya, at ng ekplosibong kontradiksyon sa lipunang Soviet (The Revolution Betrayed, 1936) [Ang Rebolusyong Pinagtaksilan] maliwanag na inihain ni Trotsky ang pamimilian: “Lalamunin ba ng burukrata ang estado ng mga manggagawa, o ililigpit ba ng uring manggagawa ang burukrata?” Ang maka-propetang babala ni Trotsky ay nabigyan ng mapait na patunay sa negatibo.

Ang anti-internasyonalistang doktrina ng “sosyalismo sa iisang bansa” ay nagresulta sa mapahamak na pagdalos mula ultrakaliwang pakikipagsapalaran hanggang sa makauring kolaborasyon. Tinagurian ni Trotsky si Stalin bilang “tagapaglibing” ng rebolusyonaryong pakikibaka sa ibat-ibang bansa, mula sa ikalawang Rebolusyong Chino noong 1925-27 at ang Panlahatang Welgang British ng 1926 hanggang sa Alemanya, kung saan hinayaan ng CP [Partido Komunista], pati ang mga Sosyal Demokrata, na makamit ni Hitler ang kapangyarihan na wala ni isang baril ang pinaputok. Sa konteksto ng kataksilang naganap sa Alemanya at ang sumunod na kodipikasyon ng Comintern ng lantarang anti-rebolusyonaryong linya ng pagbuo ng prente popular, na ang naging pinakabuong ekspresyon ay ang kriminal na pagsakal ng mga Stalinista sa Rebolusyong Espanyol, inorganisa ng mga Trotskyista ang Fourth International [Ika-Apat na Internasyonal], na itinatag noong 1938.

Ipinatotoo ng planadong ekonomiya ng Unyong Soviet (at ang mga burukratikong depormadong estado ng mga manggagawa na malaon ay nagsulputan batay sa Stalinistang modelo) ang superyoridad nito hambing sa kapitalistang anarkiya sa panahon ng mabilisang pag-unlad. Subalit ang walang lubay na presyur dulot ng patuloy na ekonomiyang pamamalibot ng nananatiling pandaigdigang dominanteng kapitalistang anyo ng produksyon sa pamamagitan ng pandaigdigang pamilihan ay di-mapipigilan kung walang internasyonal na ekstensyon ang rebolusyon. Sinulat ni Trotsky sa The Revolution Betrayed:

“Ang usapin na isinapormula ni Lenin na—Sino ang mananaig?—ay usapin ng korelasyon ng pwersa sa pagitan ng Unyong Soviet at ang pandaigdigang rebolusyonaryong proletaryado sa isang banda, at sa kabila ng internasyonal na kapital at ang antagonistikong pwersa sa loob ng Unyon [Soviet].... Ang interbensyong militar ay isang panganib. Ang pagpasok ng murang-halagang bilihin sa bagahe ng mga kapitalistang hukbo ay tunay na mas malaking panganib sa isa.”

Ang kahinaan ng organisasyon ng Fourth International, ang kawalan ng malalim na ugat sa proletaryado, ang kakulangan ng teoretikal na kapabilidad at disoryentasyon matapos ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig (WWII) ay nagbibigay ng mabigat na ambag sa pampulitikang pagkaputol ng pagpapatuloy ng programa ng Fourth International ni Trotsky. Sa naunang diyesimasyon sa mga Trotskyistang kadre sa buong Europa sa kamay ng pasista at Stalinistang panunupil—ang mga masaker ng mga Trotskyista sa Vietnam at ang pagpiit sa mga Trotskyista sa China, mga bansa kung saan ang Kaliwang Oposisyon ay nakakuha ng mahalagang base ng suporta—nalimas sa kilusan ang mga mahusay na kadre sa isang krusyal na pagkakataon.

Ang paglawak ng Stalinistang paghahari sa Silangang Europa pagkatapos ng digmaan ay nagharap ng isang bagong programatikong hamon sa kilusang Trotskyista na kung saan ang pormal na “ortodoxiya” [orthodoxy–kumbensyunal na pananaw] ay hindi sapat na depensa. Matapos ang walang patid na hilera ng pagkabigo at pagtataksil, mula China (1927) at Alemanya (1933) hanggang sa Digmaang Sibil Espanyol, at ang madurugong pamumuksa ni Stalin, ang pagpapatuloy ng Unyong Soviet ay nalagay matinding panganib. Ang Red Army [Pulang Hukbo] ang gumapi kay Hitler sa kabila ni Stalin na—matapos tagapasin ang ulo ng sandatahang Soviet noong bisperas ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig sa mga madugong pamumuksa—layong sinabotahe ang depensa ng Unyong Soviet sa pagsampalataya una kay Hitler at sumunod sa mga alyadong “demokratiko.”